Afdalen

Half zes zijn we opgestaan,ontbijt om 6 uur ik kom als een zombie aan in de eetzaal, en ook Helene heeft het niet best.

We weten dat we moeten eten want we zijn er nog niet (en mijn vaste stelling:als je niet eet ga je dood) ik pak 2 grote droge bruine boterhammen en besmeer die met pasta (ik zie geen boter)en schenk een kom thee in na die boterhammen werk ik nog iets van een droge plak cake weg, maar dan zie ik dat er ook melk staat en cruslie flink veel suiker erbij en dat is toch lekker!

Ik geef Brian en Helene dezelfde tip en ook zij knappen daar van op. Nog een glas jus de orange (wat is die sap zoet zeg) aankleden stijgijzers onder, helm op en weer met z'n drietjes aan het touw.

ik voorop Chris daarachter en Boris achteraan gaan we aan het lastige stuk afdalen beginnen Erwin en Demian zijn net voor ons vertrokken en de anderen volgen vlak achter ons.

Erwin en Demian bepalen de route wat erg beheerst en rustig gaat.

Ik loop voorop in onze groep en heb dus goed zicht op waar ik mijn voeten kan zetten en mijn handen moet plaatsen. 

En dus voor ik er eigenlijk erg in heb zijn we al bijna bij de Tete Rouge hut,waar we een lekkere bak koffie doen, we gaan weer lekker! Om 9:50 al aan bij het treintje want Demian had een route bedacht over het merendeel (pap)sneeuw waar we glijbanen van maakte  ( gewoon op je platte reet gaan zitten stokken in 2 handen recht voor je en glijden maar) om de beurt in het zelfde spoor en je krijgt prachtige wild sneeuw baanen.

Zo dalen we erg snel, af en toe stukje lopen/rennen en af en toe glijden als we benden bij het treintje aankomen ben ik weer zijknat van het zweet en van de natte sneeuw.

Wanneer we horen dat we 50 minuten moeten wachten op het treintje vragen Brian en ik of niet verder naar beneden kunnen/ mogen lopen aan 1 van de gidsen die ons eerst vol verbazing aanstaart en dan vraagt of we wel goed wijs  zijn, je hebt betaald voor het treintje dan ga je toch niet lopen?

Het mag dus ook niet want zij hebben er kennelijk geen trek in en alleen kunnen

ze ons niet laten gaan.

Om 11:15 komen we aan met de kabelbaan in Chamonix, waar Rian en Wim ons al staan op te wachten.

We rijden naar het chalet en krijgen daar, na het inleveren van onze gehuurde spullen, onze klimcertificaten uitgereikt. 

Nog wat foto's  maken en dan heerlijk douchen en eten  (Rian had alweer voor heerlijke stokbrood en sla en beleg gezorgd).

En zo eindigt ons geweldige avontuur na een middag en avond van napraten en genieten van een glas champagne  (meegebracht door Chris).

Morgen willen we rond 5 uur vertrekken voor bijna 1100 km